Fijn wit zand

Op een mooie dag deze zomer zat ik met een boek aan een klein duinmeertje tegen een boom te lezen en te mijmeren. Tussen het lezen door speelde ik wat met het zand, liet het door mijn vingers glijden en verbaasde me hoe klein die zandkorreltje eigenlijk waren. Ze stroomden tussen mijn vingers door als een sluier van regen tot een windvlaag ze uitwaaierde over het duin. Er drong zich een beeld bij me op dat ik graag met je deel:

Misschien heb je in de zomer aan zee of aan een meertje wel eens het fijne witte zand door je vingers laten gaan.
Miljoenen zandkorreltjes liggen in je handpalm en stromen door je vingers.
Ze vloeien op de grond, vormen een klein hoopje en gaan weer op in de ontelbare zandkorrels die samen het strand en de aarde vormen waar je op loopt.
Het ene vloeit samen met het vele, moeiteloos, zonder voorkeur, heel natuurlijk.
In stilte vloei ook jij samen met het vele, tot in liefde het vele uiteindelijk één wordt.

Leo Kaniok zomer 2017

Ik kan je nog een tip geven als je een fijne (korte) oefening wilt doen waarin liefde en leven één worden. Creëer een liefdesband met het bestaan… 

Inspirerend? Deel dit bericht!