Ons verhaal

LEONARD JAN KANIOK

Van plastic zak tot website

Het begon met een plastic zak. Van Erich, vader maar bovenal vriend, kreeg ik in het najaar van 2004 een plastic zak vol verhalen. Meer dan 500 A4tjes uit een ouderwetse typemachine. Bij veel verhalen stonden met hand bijschreven opmerkingen en veranderingen. Het waren allemaal spirituele verhalen die Erich de afgelopen 40 jaar had opgetekend, verzameld en vertaald uit allerlei boeken.

Erich gebruikte de verhalen tijdens lezingen die hij door het hele land gaf. Verhalen waren voor hem instrumenten, hulpmiddelen om een gesprek, een dialoog met mensen op gang te brengen. “Wat zoek je precies in de verhalen?” vroeg ik hem wel eens. “Een aanraking in het hart, een vingerwijzing naar een grotere werkelijkheid en niet te vergeten een glimlach”, was zijn antwoord. Deze ‘eigenschappen’ en kwaliteiten vragen nogal wat van een verhaal: openheid, diepgang, herkenning, humor, geen dogma’s en vooral niet te moralistisch.

“Ze zijn nu voor jou, ik doe er niets meer mee. Lees ze, gebruik ze in je eigen werk of gooi ze weg”. Dat was wat hij zei toen hij de plastic zak aan mij gaf. Erich ten voeten uit: Weggooien is ook een optie. Alle verhalen lezen kostte me drie maanden, en langzaam werd ik gegrepen door de magie, door de stilte tussen de woorden en door het grotere perspectief dat veel van de verhalen aan mij toonden. Tegelijkertijd vormde zich de gedachte ‘hier moet ik iets mee doen, dit heb ik niet gekregen om alleen te lezen en weer in een plastic zak te stoppen’. Een verlangen werd geboren, een verlangen de verhalen te delen. Zoveel en zo groot mogelijk.

Begin 2005 ging www.zinnigeverhalen.nl de lucht in. Ik deed dingen die ik nog nooit gedaan had; website bouwen, digitaal maken van verhalen, nadenken over bits en bytes. Uitgangspunt bij dit alles werd: zelf doen, zelf bouwen, zelf vormgeven, en de verhalen het ‘echte werk’ laten doen. Er waren dilemma’s en keuzes; moest ik alle verhalen op de website zetten of alleen een aantal, moesten we verhalen gaan uitleggen, achtergronden geven of juist niet? Interactie werd het motto! Een paar verhalen op de website en een maandelijkse verhalenmail om de overige verhalen ‘te doseren’ aan een ieder die maar wil.

Hoe het verder ging…?

Een paar maanden later hadden we honderden abonnees op de verhalenmail. In datzelfde jaar werden we ‘ontdekt’ door uitgeverij Asoka en het eerste verhalenboek was het resultaat. ‘Sleutels tot het hart’ lag samen met een eerste serie verhalenkaarten in de boekwinkels.

Door “Sleutels tot het hart” en de verhalenkaarten groeide de bekendheid en daardoor groeide ook de website. Zo werd een bal aan het rollen gebracht die tot de dag van vandaag nog steeds rolt.

Samen met Erich werkte ik de afgelopen jaren aan meer verhalenboeken, “Taal van de stilte, “Voorbij de woorden”, “Het geluk van TAO”, “Een vleugje wijsheid”. Het waren vele uren samen verhalen zoeken, lezen, herschrijven en nog een keer lezen, weer schrijven en dan kiezen, goed of toch niet goed genoeg voor in een boek.

Via zinnigeverhalen.nl sturen we nu elke maand aan ca. 17.000 abonnees een gratis verhaal. We hebben een Duitse verhalensite met eigen verhalenkaarten een Duitse uitgave van “Sleutels tot het hart” en een succesvolle verhalenmail. Zie: www.sinnige-geschichten.de. We maken verhalen om met kinderen mee te werken. Een deel van deze verhalen zijn ook uitgegeven in een boek zeer praktisch boek: “Filosoferen met kinderen.” We geven een aantal keren per jaar een verhalenworkshops “De kracht van verhalen” voor mensen die zelf met verhalen willen werken. En samen doen Erich en ik op verzoek verhalenavonden voor kleine groepen in centra, winkels en op scholen.

En zo kwam het dat de verhalen uit de plastic zak de afgelopen jaren vele tientallen duizenden mensen hebben bereikt. Via de boeken, de website, de verhalenmails en via de verhalenkaarten.

En Erich? Samen met mij nog steeds verwondert dat die plastic zak met 500 A4tjes zoveel dynamiek en activiteit in zich verborgen had. De optie uit 2005 ‘weggooien’ werd ‘weggeven’ en wij zijn er blij mee.

Leonard-Jan Kaniok
Haarlem 2018