Verhalen en coaching

Verhaal bij het thema Authenticiteit

De tempel met de duizend spiegels.

Een hond had van de tempel met de duizend spiegels gehoord. Hij wist niet wat spiegels zijn, maar zijn verlangen om de tempel te bezoeken was groot. Na een tocht van enkele weken kwam hij bij de tempel. Hij liep de trappen op, en toen hij door de poort was gegaan, keken uit duizend spiegels duizend honden naar hem. Dat verheugde hem en hij kwispelde met zijn staart. Toen verheugden zich ook in de spiegels duizend honden en kwispelden met hun staart. Hij verliet de tempel met het bewustzijn: de wereld is vol met vriendelijke honden. Van nu af aan ging hij dagelijks naar de tempel met de duizend spiegels. Op een middag kwam een andere hond in de tempel met de duizend spiegels. Toen hij door de poort was gegaan, keken uit duizend spiegels duizend honden naar hem. Hij werd bang, liet zijn tanden zien en gromde. Toen gromden uit de spiegels duizend honden met ontblote tanden terug. De hond trok zijn staart in en liep weg met het bewustzijn: De wereld is vol met boze honden. Nooit meer kwam hij terug naar de tempel met de duizend spiegels.

Verhaal bij het thema samenwerking

Drie levensvragen

De tsaar aller Russen bezat alles wat een mens zich maar wensen kon, maar hij wist niet waarvoor hij leefde. Drie vragen kwelden hem: Wat moet ik doen? Met welke mensen moet ik doen wat God van mij verlangt? Wanneer moet ik dat doen? Na alle wijzen, alle geleerden te hebben geraadpleegd, hoorde hij over een boer, ergens ver weg, die hem misschien een bevre­digend antwoord zou kunnen geven. De tsaar ging meteen op reis en na vele weken kwam hij op het land van de boer aan. Deze keek nauwelijks op toen de tsaar zich tot hem richtte met zijn vragen. De boer gaf geen antwoord maar ging door met ploegen. De tsaar werd kwaad en zei: "Weet je wel tegen wie je spreekt? Ik ben de tsaar aller Russen." Maar ook dit maakte geen indruk op de boer, die doorging met zijn werk. Plotseling kwam een zwaargewonde man het veld op gewankeld. Voor de ploeg viel hij neer. De boer zei tegen de tsaar: "Help mij deze gewonde naar mijn hut te dragen." "Ik zal je helpen," antwoordde de tsaar. "Maar geef je me dan antwoord op mijn vragen?" "Straks," zei de boer, en samen brachten zij de man naar de hut en verbonden zijn wonden. "Zeg je het me nu?" vroeg de tsaar. "Je kunt naar huis," zei de boer. "Je hebt de antwoorden gehad op je vragen: Wat moet ik doen? Wat op mijn weg komt. Met wie moet ik het doen? Met degenen die aanwezig zijn. Wanneer moet ik het doen? Op het moment dat het zich voor­doet."

Verhaal bij het thema automatisme.

De proefsteen.

Er wordt verteld dat maar één boekrol de laatste grote brand van de bibliotheek van Alexandrië overleefd heeft. Een heel gewoon boek, saai en oninteressant. Voor een zeer gering bedrag werd het verkocht aan een oude man, die nauwelijks kon lezen. Hoewel het boek, oppervlakkig gezien, dus saai en oninteressant was, was het waarschijnlijk het waardevolste boek op de wereld, want helemaal onderaan op de rol ( we zouden vandaag zeggen: op de laatste bladzijde) stonden in grote, duidelijke letters een paar zinnen over het "geheim van de proefsteen".

Er stond geschreven dat de proefsteen een kiezelsteentje was dat alles waarmee het in aanraking kwam in zuiver goud veranderde. Dit kiezelsteentje zou ergens op de kust van de Zwarte Zee liggen, tussen vele miljoenen andere kiezelsteentjes, die er allemaal hetzelfde uitzagen, maar het zogenaamde proefsteentje onderscheidde zich omdat het warm levend aanvoelde als je het in je hand nam. De oude man kon zijn geluk niet op. Als hij er in zou slagen de proefsteen te vinden, dan was hij rijk! Hij verkocht alles wat hij had, leende een som geld en vertrok naar de Zwarte Zee. Hij zette zijn tent op en ging aan het werk. Hij pakte een kiezelsteentje op en als het koud aanvoelde gooide hij het niet terug op de grond, maar wierp het in het water, zodat hij het zelfde steentje niet nog een keer zou oprapen.

Elke dag was de oude man vele uren bezig met het oprapen van steentjes, voelen of het warm was, in het water werpen. Oprapen, voelen, wegwerpen. Zo ging het.  Jaar in, jaar uit. Oprapen, weggooien, oprapen, weggooien, ononderbroken… Hij vond het proefsteentje niet.

Maar toen, op een avond, pakte hij een kiezelsteentje, het voelde warm en levend aan en hij… gooide het steentje, gewoontegetrouw, met een grote boog, in het water.

Verhaal bij het thema authenticiteit.

De misplaatste adelaar.

Een man ving eens een jonge adelaar. Thuisgekomen zette hij hem bij zijn kippen en gaf hem kippenvoer te eten. Vijf jaar later kwam een natuuronderzoeker bij hem op bezoek. Terwijl ze door de tuin liepen, zei deze: "Die vogel is een adelaar, geen kip."
"Ja" zei de eigenaar, "maar ik heb een kip van hem gemaakt. Het is nu geen adelaar meer."
"Het is toch een adelaar," zei de natuurliefhebber, "en dat zal ik je laten zien."
De natuurkenner nam de adelaar op, hield hem omhoog en zei met klem: "Adelaar, je bent een adelaar, je hoort in de lucht en niet op aarde, strek je vleugels en vlieg!" Maar toen de adelaar de kippen hun voer zag pikken, wipte hij naar beneden. De eigenaar zei: "Ik zei je toch al dat het een kip is." "Nee," zei de natuuronderzoeker, "het is een adelaar en dat zal ik bewijzen."

De volgende morgen nam hij de adelaar mee naar het dak van het huis en zei: "Adelaar, je bent een adelaar, strek je vleugels en vlieg." Maar weer sprong de adelaar, toen hij de kippen graan zag pikken, naar beneden en begon met hen te eten. De eigenaar zei: "Ik zei je toch al dat het een kip is." "Nee, het is een adelaar, en hij heeft nog het hart van een adelaar. Geef hem nog één kans."

De volgende morgen nam hij de adelaar mee naar een hoge berg. Daar tilde hij de adelaar op en zei tegen hem: "Adelaar, je bent een adelaar, je hoort in de lucht, strek je vleugels en vlieg!"

Opeens strekte de adelaar zijn vleugels, en met een schreeuw steeg hij op, al hoger en hoger, en keerde niet terug.